Hoe vaak zeg jij "ja", terwijl je eigenlijk "neen" voelt?

Een tas koffie en een moment van stilte

Bijna iedere ochtend sta ik op voor de zon opkomt. Met mijn taske koffie in de hand settel ik mij op mijn terras en geniet ik van dat magische moment.

Dat zijn zo van die momenten die klein lijken, maar een groot effect hebben.

Want net in die stilte gebeurt er iets. Ze nodigen mij uit om even stil te staan.

Ik herinner mij nog hoe anders mijn ochtenden er enkele maanden geleden uitzagen, toen ik nog in België woonde. Ook toen stond ik vroeg op, maar in plaats van naar de zonsopgang te kijken, zat ik achter mijn computer.

Moet nog dit.

Nog snel dat.

Die ene mail beantwoorden.

Nog iets voorbereiden.

Ik had voortdurend het gevoel dat ik tijd tekort kwam.

Als ik daar vandaag op terugkijk, besef ik hoe gemakkelijk we worden meegezogen in een ratrace die op een bepaald moment gewoon normaal begint te voelen.

Wanneer werd druk zijn een levensstijl?

Vraag maar eens rond.

Hoe vaak hoor je mensen zeggen dat ze uitkijken naar hun vakantie? Eindelijk de batterijen opladen. Even geen druk. Geen gezaag. Geen lijstjes die blijven groeien. Gewoon doen waar je goesting in hebt.

Alsof rust iets is dat je pas verdient nadat je maanden hebt volgehouden.

Maar wat als het ook anders kan?

Wat als je niet hoeft te wachten op vakantie om ademruimte te voelen?

Wat als je veel vaker een keuze hebt dan je zelf denkt?

Waarom zeggen we toch zo vaak "ja"?

Ergens onderweg zijn we iets bijzonders beginnen geloven.

Dat "ja" zeggen de juiste keuze is.

Dat klaarstaan voor iedereen normaal is.

En dat "neen" zeggen egoïstisch is.

Misschien herken je het wel.

Je voelt eigenlijk dat je liever zou weigeren. Je hoofd weet dat je agenda vol zit. Je lichaam geeft signalen dat het genoeg is.

En toch...

Voor je het goed en wel beseft, hoor je jezelf alweer "ja" zeggen.

Niet omdat je het echt wilt.

Maar omdat die stemmetjes in je hoofd meteen beginnen.

Wat gaan ze denken?

Ik kan die persoon toch niet teleurstellen.

Zo ben ik nu eenmaal.

Maar is dat eigenlijk wel zo?

Of hebben we die overtuigingen gewoon zo vaak gehoord dat we ze nooit meer in vraag stellen?

Een "neen" kan ook een keuze vóór jezelf zijn

Voor mij begon daar de verandering.

Niet door plots overal "neen" op te zeggen.

Wel door mij af te vragen waar mijn "ja" eigenlijk vandaan kwam.

Was het een bewuste keuze?

Of was het een gewoonte geworden?

De voorbije maanden heb ik vaker "neen" gezegd.

Neen tegen een systeem waar ik niet langer in geloof.

Neen tegen verwachtingen die niet meer bij mij passen.

Neen tegen de ratrace.

En weet je wat het mooie is?

Door af en toe "neen" te zeggen, ontstond er ruimte voor de dingen waar ik wél energie van krijg.

Zoals 's morgens rustig met een tas koffie naar de zon kijken.

Dat lijkt misschien een klein verschil.

Maar soms veranderen net die kleine momenten de richting van je hele dag.

Misschien zelfs van je leven.

En nu hoor ik sommigen denken:

"Ja maar Samia... soms moet je toch gewoon dingen doen waar je geen zin in hebt."

Misschien wel.

Maar ik laat je graag achter met één vraag.

Is dat echt zo?

Of heb je die zin al zo vaak gehoord, dat je hem ondertussen zelf bent beginnen geloven?

Wil je begrijpen waar jouw "ja" en "neen" echt vandaan komen?

Soms gaat het niet alleen over grenzen stellen.

Soms gaat het over begrijpen waarom bepaalde keuzes vanzelf lijken te gaan, terwijl andere je energie kosten.

Tijdens een BG5 Richtingsessie (Zakelijke Human Design) kijken we samen naar jouw unieke design en verbinden we de verschillende puzzelstukken. Niet om je te vertellen wie je moet worden, maar om helder te maken hoe jij van nature beslissingen neemt, waar jouw energie naartoe wil en waarom sommige patronen zich blijven herhalen.

Check deze link voor meer info...