Kiezen voor autonomie: Hoe een droom langzaam realiteit werd

Kiezen voor autonomie: hoe een droom langzaam realiteit werd

Sommige dromen verdwijnen.
Andere blijven. Ze komen terug, telkens in een andere vorm, op andere momenten.
Niet luid, maar hardnekkig.

Zo’n droom had ik al een tijd. Het verlangen naar autonomie. Naar zelf bepalen hoe ik leef, werk en beweeg. Niet omdat het leven waarin ik zat slecht was, integendeel. Maar omdat ik voelde: dit is niet het eindpunt.

Wanneer dromen veilig blijven

Dromen zijn comfortabel.
Ze vragen niets van je. Ze mogen bestaan zonder consequenties. Je kan ze koesteren, erover praten, ze zelfs uitstellen zonder schuldgevoel. Dromen mag, zeggen we dan.

Maar net daar zit de val.
Want zolang iets een droom blijft, hoeft er niets te veranderen.

Ik zag het bij anderen. En eerlijk? Ook bij mezelf.
De gedachte aan vrijheid, aan onafhankelijk leven en werken, leefde al langer. Maar het leven kwam ertussen. Werk, gezin, verantwoordelijkheden. Altijd wel iets wat eerst “moest”.

Autonomie is geen vlucht

Voor mij ging autonomie nooit over weglopen.
Niet weg van België, niet weg van systemen, niet weg van verantwoordelijkheid. Integendeel.

Autonomie betekent voor mij: bewust kiezen.
Zien wat wringt, erkennen wat niet meer klopt, en durven zeggen: ik wil dit anders.

België heeft mij veel gegeven. Ik ben hier geboren, heb hier een gezin opgebouwd, een netwerk, een geschiedenis. En toch begon het te wringen. Niet zozeer door het land, maar door de structuren. Door het gevoel van afhankelijkheid. Door het idee dat “zo doen we het nu eenmaal”.

En dat voelde voor mij niet meer juist.

Een droom uit 2022

In 2022 sprak ik het hardop uit.
Spanje. Zon. Locatie-onafhankelijk leven en werken. Vrijheid. We praatten er uren over. Tekenden schema’s. Dachten het helemaal uit.

Maar dromen alleen zijn niet genoeg.
Het leven had zijn eigen timing. En misschien was ik zelf ook nog niet klaar om echt te bewegen.

Dus bleef het liggen. Niet weg, maar op de achtergrond.

Tijd is soms voorbereiding

Fast forward naar eind 2025.
Die droom was er nog steeds. Alleen scherper. Rustiger. Minder romantisch misschien, maar eerlijker.

Ik had geleerd dat sommige dromen tijd nodig hebben. Niet omdat je faalt, maar omdat je groeit. Omdat je onderweg inzichten verzamelt. Omdat je steviger moet staan voor je beweegt.

En toen kwam die ene zin die alles samenvat:
Most people don’t fail at their dreams. They just never start.

Dat raakte.
Niet als verwijt, maar als spiegel.

Beginnen is spannender dan dromen

Manifesteren zonder actie bestaat niet.
Je kan visualiseren, voelen, verlangen… maar zonder beweging blijft alles stil.

En soms is die beweging klein. Onschuldig bijna.

Ik zette een eenvoudig bericht in een Facebookgroep. Zonder verwachting. Gewoon een vraag. Wat volgde, had ik nooit kunnen plannen. Een reactie. Een gesprek. Een uitnodiging.

En plots viel alles samen.

Bulgarije als gevolg, niet als doel

Het werd Bulgarije. Niet omdat het “de droom” was, maar omdat het klopte.
Het land, de mentaliteit, mijn fiscale achtergrond, het systeemdenken, alles kwam samen.

Niet om er te blijven. Niet om te ontsnappen.
Maar om te ervaren. Om te leven en te werken op een andere plek. Tijdelijk. Open.

Ik zou er wonen. Werken. Alleen. Met mijn hond. Mijn man bleef hier, nog gebonden aan zijn job. Long distance. Spannend. Onzeker. Echt.

Autonomie vraagt volwassen keuzes

Autonomie is geen romantisch plaatje.
Het vraagt verantwoordelijkheid. Voor je keuzes. Voor je angsten. Voor wat je achterlaat én wat je aangaat.

Ik zie het vaak bij ondernemers. Ze voelen dat het anders kan. Dat ze vastzitten aan één plek, één manier van werken, één inkomstenbron. En toch blijven ze dromen, wachten, uitstellen.

Niet omdat ze niet willen.
Maar omdat beginnen confronteert.

Dromen zijn een begin, geen eindpunt

Dit verhaal gaat niet over Bulgarije.
Het gaat niet eens over mij.

Het gaat over die droom die bij jou blijft terugkomen.
Over het besef dat je niet alles moet weten om te starten. Dat één actie soms genoeg is om iets in beweging te zetten.

Schrijf je droom op.
Neem één stap.
En kijk wat het leven teruggeeft.

Soms duurt het drie jaar.
Soms sneller.
Maar bewegen… dat verandert alles.

Slot – een uitnodiging

Misschien lees je dit niet toevallig.
Misschien zit er bij jou ook al een tijdje iets te wringen. Een idee. Een verlangen. Een droom die niet weggaat.

Je hoeft vandaag niets te beslissen.
Maar je mag wel eerlijk zijn naar jezelf.

En als je ondernemer bent en voelt dat je manier van werken anders kan — vrijer, losser van plaats, met meer overzicht — dan ben je welkom in de Websoul community. Een plek voor ondernemers die locatie-onafhankelijk of online willen ondernemen, en die hun keuzes bewust willen vormgeven, stap voor stap.

Niet om sneller te gaan.
Wel om niet alleen te blijven stilstaan.

Sluit je hier gratis aan, wees welkom!