Leven… of gewoon overleven?

Er is zo’n moment in het leven dat veel mensen herkennen.

Niet omdat er iets spectaculair gebeurt.
Geen crisis. Geen drama.

Integendeel.

Vaak gebeurt het wanneer alles eigenlijk redelijk normaal lijkt te lopen.

Je hebt een job.
Je verdient je geld.
Je leven draait.

En toch… komt er op een bepaald moment een gedachte binnen.

Zo’n simpele vraag.

Leef ik eigenlijk het leven dat ik wil?

Niet het leven dat verwacht wordt.
Niet het leven dat logisch lijkt.

Maar het leven dat ik écht wil.

En vanaf het moment dat die vraag binnenkomt… krijg je ze eigenlijk niet meer weg.

Het verhaal dat we allemaal hebben meegekregen

We hebben allemaal een beetje hetzelfde verhaal meegekregen.

Je studeert.
Je gaat werken.
Je bouwt iets op.

Je werkt hard, spaart misschien wat, koopt een huis, en ergens later in het verhaal komt dan het moment waarop je kan genieten van alles wat je hebt opgebouwd, nl. ons pensioen...

Dat is zo’n beetje het script.

En begrijp mij niet verkeerd… voor sommige mensen werkt dat gewoon prima.

Maar voor anderen komt er op een bepaald moment iets binnen.

Een besef.

Misschien zijn er wel meer manieren om te leven dan degene die we automatisch volgen.

Toen ik nog boekhouder was

Ik heb jaren gewerkt als boekhouder en fiscalist.

Ik zat in een functie waardoor ik anders naar de wereld kon kijken.

Want je ziet achter de schermen hoe ondernemers leven.

Je ziet de cijfers.
De belastingen.
De regels.
De controles.

En ergens in die periode begon ik mij een vraag te stellen die mij echt niet meer losliet.

Werk ik eigenlijk voor mijn klant…
of werk ik voor de overheid?

Want in theorie ben je er als boekhouder om ondernemers te helpen.

Om mee te denken.
Om hen te begeleiden.

Maar hoe langer ik dat werk deed, hoe vaker het voelde alsof mijn taak vooral was om ervoor te zorgen dat alles klopte voor de overheid.

Dat de juiste belastingen betaald werden.
Dat alle regels gevolgd werden.

Maar wat mij begon te raken, was hoe hard dat systeem soms kan zijn.

Ik heb ondernemers gezien die hun hart en ziel in hun zaak staken.

Mensen die risico’s namen.
Die werk creëerden.
Die iets wilden opbouwen.

En dan gebeurde er iets.

Een fout.
Een controle.
Een administratieve vergissing.

Plots stonden daar boetes.

Hoge bedragen.

En soms… was dat genoeg om een ondernemer serieus in de problemen te brengen.

Ik herinner mij momenten waarop ik naar huis reed en dacht:

Dit klopt ergens niet.

Overleven

Wat mij vooral opviel in die jaren, was dit.

Veel mensen waren eigenlijk vooral bezig met overleven.

Hard werken.
Rekeningen betalen.
Proberen het allemaal draaiende te houden.

En ondertussen bleef er vaak weinig ruimte over om eens rustig stil te staan bij een simpele vraag.

Is dit het leven dat ik wil?

Niet dat iedereen zijn leven plots moet omgooien.

Maar het lijkt soms alsof we zo druk bezig zijn met het systeem draaiende te houden…
dat we vergeten om even naar het grotere plaatje te kijken.

De vraag die blijft terugkomen

Die vraag is bij mij nooit meer verdwenen.

Waarom leven we zoals we leven?

Waarom werken we zoveel om een leven te financieren waar we soms zo weinig tijd voor hebben?

En waarom stellen zo weinig mensen die vraag hardop?

Ik heb daar geen grote antwoorden op.

Maar ik geloof wel dat het belangrijk is dat we eens stoppen met automatisch meedoen.

Dat we durven kijken.

Durven denken.

En misschien gewoon eerlijk zijn tegen onszelf.

Dus misschien is dit gewoon een kleine uitnodiging.

Niet om je leven morgen volledig om te gooien.

Gewoon om even stil te staan.

En jezelf één vraag te stellen.

Leef ik eigenlijk het leven dat ik wil?

Beluister de Podacst